شگفتا وقتي كه بود نمي ديدم وقتي مي خواند نمي شنيدم وقتي ديدم

كه نبود وقتي شنيدم كه نخواند…

چه غم انگيز است كه وقتي چشمه اي سرد و زلال در برابرت

مي جوشد و ميخواند و مينالد تشنه اتش باشي و نه اب

و چشمه كه خشكيد چشمه كه از ان اتش كه تو تشنه ان بودي بخار

شد و به هوا رفت و اتش كوير را تافت و در خود گداخت و از زمين

اتش روئيد و از اسمان اتش باريد تو تشنه اب گردي و نه اتش و بعد

عمري گداختن از غم نبودن كسي كه  تا بود از غم نبودن تو ميگداخت

اينجا دختري مي خواهد

كلمه ي (( ضعيفه )) را پاك كند

قطار فشنگ به گردن انداخته و

در آسمان ذهنش

در كوههاي بلند روحش

طرحي نو براي مبارزه خلق مي كند

آواز براي روح آزادي مي خواند

ياران ، گوش فرا دهيد به نداي وجدان بيدار من

و بي وقفه بجنگيد ، بي لحظه اي ترديد و نوميدي

باشد تا صلح را ارمغان آوريم براي مرد م

و برهانيم زنان را از تن پوشهاي پر زرق و برق

و پاهاي اسير در كفشهاي كوچك و تنگ

و يكروز ، زير آسماني يكرنگ

زنان را آزاده و زيبا خواهيم يافت

شكوفا همچون گلزاران ،

زاييده ي انسان هاي وارسته و برتر