کجاست اهل دلی تا که شرح غصه دهم

داستان 11 : ضربه های رهایی

banafsheh-bandali — Tue, 22 Dec 2009 19:19:47 GMT

- حتما تا حالا تموم شده

- آره

شماره ی 5476 نگاهی به مقوای نصب شده بر روی چهارچوب پنجره می اندازد و به 1740 می گوید: ولی گفت علامت میده. نگاه کن مقوا داره تکون میخوره !

1740 با سردی نگاهی می اندازد و می گوید : داره باد میاد. جدی نگیر.

6081 که جوانترین فرد سلول بود می ایستد و ناباورانه به پنجره ی نزدیک سقف چشم میدوزد. از بحثهای مذهبی آنان در مورد روح و اختیار و بعد از مرگ چیزی نمی فهمد فقط می خواهد به چشم ببیند که ...

- خودتو خسته نکن جوون

5476 می گوید: نکنه می ترسی شرطو ببازی؟!

غیر از 6081 همه نشسته اند و هر یک به کاری مشغول است. یکی کتاب میخواند، یکی به نقطه ی نامعلومی چشم دوخته و یکی ...

- نگاه کنید! تکون میخوره، به خدا تکون میخوره.

صدای تکان مقوا دیگر صدای باد نیست بلکه ضربه های کوتاه و بلندی است که مقوا را به آرامی به حرکت در می آورد. همه به طرف صدا بر می گردند. به سمت مقوا...

جوان 6081 با هیجان می گوید: خودشه ؟

1740 با فریاد می گوید : بله خودشه.

همه یکدیگر را در آغوش می گیرند و گریه سر می دهند.

- دیدی شرطو باختی. حالا اون دنیا سه پاکت سیگار از کجا میخوای گیر بیاری ؟!

گریه ها در کنار نگاه متعجب جوان 6081 که به جرم تازه واردی هنوز فرصتی پیدا نکرده بود تا مورس را یاد بگیرد. با التماس می پرسد : چی شد؟ چی گفت ؟

5476 با گریه ای توام با خنده می گوید : گفت " من پریدم "

داستان 10 : تنگه ی نیاز

banafsheh-bandali — Wed, 16 Dec 2009 09:26:18 GMT

در رستوران نشسته بود که پسری نظرش رو جلب کرد. نه اینکه فکر کنی خوش قیافه بود، نه. آنقدر عجیب بود که خنده اش گرفت. قدش که مثل نرده بون بود. شاید 195 شایدم بیشتر. بدتر از اون هیکلش بود. آنقدر چاق که قابل تصور نبود. با شلوارکی که پوشیده بود پاهایش کاملا مشخص بود. باور نکردنی بود چون مچ پای اون غول بیابونی اندازه کمر دختر بود. احساس کرد پیش اون هیکل مثل پشه هست. یه کم ترسیده بود. با خودش فکر کرد کی جرات داره به این غول بی شاخ و دم انگشت بزنه چه برسه به اینکه ... نمی تونست تصور کنه این هیکل با چه نوع زنی می خواد ازدواج کنه و با چه هیکلی ! یاد شرک افتاد و خنده اش گرفت ولی از ترس آقا غوله زود خنده اش را جمع کرد. بالاخره زمان رفتن بود و اتفاقی که هرگز نمی توانست تصور کند. هنگام خروج از رستوران باید از کنار غول بزرگ رد می شد. خوب می دونست چطور با غرور راه بره که ترسشو نشون نده و طوری با چشماش ادا در بیاره که یعنی « فکر نکنی از هیکلت می ترسما، بچه ای... با یه نگاه می تونم پنچرت کنم. » بالاخره رد شد و اتفاقی نیفتاد. وارد تنگه شد. سردی آب براش قابل تصور نبود. وقتی دید نمی تونه در آب حرکت کنه مجبور شد یکی از اون اسبهای کثیف و بو گندو رو با صاحبش تحمل کنه. گرچه جدا شدن از گروه و تمام مسیر با اون پسری که مثلا ساربان اسب بود براش سخت بود ولی چاره ای نداشت. بالاخره با کلی ناز و ادا که انگار داره به اسب و صاحب اسب افتخار میده سوار شد. وارد تنگه شد. تنگه مملو از جمعیتی بود که فقط راه می رفتند و جیغ می کشیدند. اوایل مسیر بد نبود تا اینکه به قسمت عمیق تنگه رسید. جیغ جمعیت بیشتر می شد. در همین حین گروهی از پسرها برای خنده و مسخره بازی به جلوی اسب آمدند و شروع به رقصیدن و سرو صدا کردند. یکی دم اسب رو می کشید. اون یکی به پهلوی اسب میزد. ساربان بیچاره هول شده بود و بدتر از همه خود اسب بود که خیلی ترسیده بود و از صدای هیاهو رم کرد. رم کردن همانا و صدای جیغ او که بلندترین صدای جمعیت بود همان. دوربینها بالا رفت. همه می خواستند یک صحنه ی به یاد ماندنی، یک شکار لحظه ها را ثبت کنند و نمایش بدهند. فیلمی که می توانست موجب خنده ی بیننده شود از صحنه ی ترس یک دختر و جیغهای بنفش او و یا یک صحنه ی غم انگیز از سقوط او از روی اسب و ضربه ی مغزی. جیغهایش ادامه داشت. با التماس به اسب می گفت : « تو رو خدا آروم باش، تو رو خدا یواش برو، تو رو حضرت عباس... » ولی اسب خر هیچی نمی فهمید و کار خودش رو می کرد. نه قسم عباس فایده داشت و نه خدا. اصلا به این فکر نمی کرد که اسبها ممکنه خدا یا حضرت عباس رو نشناسند. شایدم هر اسم دیگری می گفت فرقی نمی کرد مثلا « تو رو جان حضرت شهاب ، حضرت منصور...» اسبه خرتر از این حرفها بود. کار خودشو می کرد. اصلا قسم حالیش نبود. اصلا نمی فهمید که ممکنه با شکستن قسم سوسک بشه. وقتی دید خیلی خر و زبون نفهمه، دست به دامن ساربان شد. با التماس می گفت :« تو رو خدا دستمو بگیر . دارم می افتم. » ساربان که پسری خجالتی بود انگار براش خیلی سخت بود که دست دختر را بگیرد و امتناع می کرد ولی در آخر التماسهای دختر باعث شد که بگذارد دختر دست او را محکم بگیرد. هیچ وقت فکر نمی کرد که کارش به جایی برسد که به یک پسر التماس کند تا دستش را بگیرد. « وای چه اعتراف بزرگی ... فردا راجع بهش فکر می کنم » آنهم چه پسری. مطمئنا یک پسر خوشتیپ و خوشبو با کراوات و کت و شلوار نمی توانست ساربان یک اسب باشد. دیگر وسواس را هم کنار گذاشته بود. غیر از دستهای کثیف پسر، یال اسب که کثیف تر از آن بود با چنگ نگه داشته بود. دستهای پسر از شدت جیغش کاست. از آقایان اراذل و اوباش هم که به قدر کافی فیلم گرفته بودند دور شد. همه چیز به آرامش می رفت که ناگهان همان اسب خر تا جایی که می توانست سرش را پایین آورد تا آب بخورد. این یعنی یک سقوط آزاد و جیغی که معلوم نبود چطور از دختری به این لاغری ساطع می شود. ساربان بیچاره مجبور شد دست دختر را رها کند تا گردن اسب را بالا بیاورد. اما همین منجر به این شد که زین جا به جا شود و دختر از یک طرف به پایین مایل شود. جیغها و جیغها... چشمهایش را بست و احساس کرد یه نفر از کنارش رد می شود. محکم دستش را به سمت او دراز کرد. صدای مردانه ای گفت : « نترس ، من گرفتمت، بکش سمت راست، آها.. درست شد. حالا ول کن.» دختر بیچاره هنوز می ترسید و مطمئن نبود که جایش امن است . « گفتم منو ول کن ، نترس نمی افتی » چشمانش را با اندک شهامتی که ازش باقی مانده بود باز کرد. تعادل داشت. نفس عمیقی کشید و برگشت تا صاحب صدا را ببیند. هیچ حرفی نمی توانست بزند. آنقدر تعجب کرده بود که حتی توان تشکر هم نداشت. اگر آن مرد صدای جیغهایش را نشنیده بود مطمئن بود که دختر لال است. می توانست به حساب بی ادبی دختر بگذارد. اما چه فرقی داشت مهم این بود که به دختر ثابت شده بود که در مقابل آقای غول پشه نیست. دیگر نه تنها یک انگشتش به آقای غول خورده بود بلکه کم مانده بود بپرد بغل او . مطمئن بود که بغل او خیلی امن تر از این اسب خر است. « وای چه فکر بی ادبانه ای !... » زود فکرش را عوض کرد و با آرامشی اندک به انتهای مسیر رسید. پا بر روی خشکی گذاشت. کمی بدنش می لرزید و مطمئن بود فقط خودش این لرزش را می بیند. همین باعث شد که به اعصابش مسلط شود. حالت چهره اش را تغییر داد و دوباره مغرورانه به راهش ادامه داد. انگار نه انگار که تنگه ای بود و نیازی...

داستان 9 : تلخترین کلام

banafsheh-bandali — Mon, 30 Nov 2009 08:20:18 GMT

- بهش گفتی ؟

- نه، نمی تونم.

تنها سکوت حاکم بود و نگاه مضطرب زنان.

- باید بریم.

خیلی سعی می کرد خودش را کنترل کند. نه به خاطر اینکه دیگران متوجه ترسش نشوند. نه، فقط نمی خواست دخترش بیشتر عذاب بکشد.

- باشه ، یه لحظه...

- زود تمومش کن.

هیچ حرفی نمی توانست بزند. بغض شدیدی گلویش را گرفته بود و خفگی زودتر به سراغش آمده بود. به چهره ی متعجب و نگران دختر کوچکش نگاهی می اندازد. او را در آغوش می گیرد و برای آخرین بار می گوید :

- سارای من، سارای من...

جدا شدن از سارا برایش از مرگ هم بدتر بود. اما باید می رفت.

- مامان کجا میری ؟ مامان ! مامانمو کجا می برید؟

یکی از زنان به سوی سارا آمد و او را محکم نگه داشت و گفت :

- سارا جون ! تو فردا آزادی.

تنها صدای جیغ سارا بود که در فضا جریان داشت. زنان دیگر به خوبی می دانستند که وقتی سارا بزرگ شود تلخ ترین جمله ی زندگیش این است : تو فردا آزادی.

داستان 8 : شهر سوخته

banafsheh-bandali — Mon, 16 Nov 2009 06:56:18 GMT

- خب بقیش رو بخون. نزدیک شدیما.

نمی توانست حواسش را جمع کند. خیلی وقت بود که منتظر این سفر بود. تحقیقش در مورد این بنا باعث شده بود که بتواند یک ماه مرخصی بگیرد و به ایران بازگردد. از تاریخچه ی این بنا خیلی شنیده بود. بالاخره لحظه ی موعود فرا رسید. لحظه ای که حتما در سفر نامه اش ثبت می کرد.

- آهان باشه ... " در 5 طبقه بوده است. امروزه ارتفاع آن 25 متر و تنها دو طبقه و نیم از آن باقی مانده...

سکوت جاده و شهری باستانی که به آن نزدیک می شد دوباره او را در عالم رؤیا فرو برد. می خواست خودش را در آن فضا و زمان احساس کند. فقط طبیعت اطراف بود و چشم جستجوگر او که ...

- یه کم یواش برو

- چی ؟! فکر کردم عجله داری زودتر برسیم!

- نه. یواش برو. اون چیه ؟ اینجا که کوه آتشفشان نداره نه ؟

- حالت خوشه ؟ اونا تپه هست نه کوه.

- پس اون چیه که مثل یه توپ آتیش داره از اون تپه قل می خوره؟ نگاه کن. اونجا...

- آهان. اون رو می گی. مگه ماجراش رو نمیدونی ؟!

- نه ! حالا می گی یا نه ؟

- یه دختر ایلامیه دیگه . این شهر معروفه به...

برای اولین بار حرفهایی را شنید که باورش سخت بود. احساس خفگی و انزجار شدیدی سراسر وجودش را گرفته بود. دیگر نمی خواست چیزی بشنود. حتی توان حرف زدن هم نداشت و تنها یک کلمه گفت :

- برگرد. فقط برگرد...

داستان 7 : عروسیت مبارک

banafsheh-bandali — Wed, 04 Nov 2009 19:18:18 GMT

همه سعی می کردند سرش رو گرم کنند تا کمتر فکر کنه. از عصر چند بار حالش بهم خورده بود. شاید طبیعی بود. شاید علم پزشکی و روانشناسی این حالت رو بهش حق می دادند. ولی هیچ علمی نمی تونست جلوی خفه شدن اون رو بگیره.

- دنبالم بیا

بارها صدای جیغ ها و التماس های دیگران رو در این زمانها شنیده بود و میدونست فایده ای هم نداره. حتی اگه فایده هم داشت فرقی نمی کرد چون حتی توان حرف زدن نداشت چه برسه به فریاد کشیدن. پاهاش سست شده بود. دو نفر کمکش کردند تا راه بیفته.

چه فرقی می کرد چه شکلی باشه. یک مرد چاق و کچل یا لاغر و پشمالو. مهم این بود که اون یک مرد بود و با یک هدف.

- نیازی نیست دستاش رو ببندی. اون رو از الان مرده تصور کن.

پس اونها هم فهمیده بودند که این یکی از الان قالب تهی کرده و حتی توان حرکت و دفاع از خودش رو هم نداره.

نمی دونم به چی فکر میکرد. به اینکه آخرین شب زندگیش باید به حجله هم می رفت. به اینکه به زودی پدر و مادرش مهریه رو از این مرد می گرفتند. به آخرین شب... به آخرین صبح... و شاید هم هیچکدوم چون دیگه توان فکر کردن هم نداشت.

داستان 6 : . . . . .

banafsheh-bandali — Fri, 30 Oct 2009 18:10:18 GMT

- حرکت اول و دوم « ع » با نوک سمت راست قلمه. شروع کن.

باید عینکم رو عوض کنم. چشمام ضعیفتر شده. کجایی تا ببینی چقدر برات گریه کردم. یک ؛ بوس ... دو؛ بغل ...

- خوبه. حالا دندانه ها رو شروع کن. دندانه ها با نوک سمت راست قلم نوشته میشه.

یکدندگی هم حدی داره ! چرا باور نکرد به حقوق کمش هم راضیم !... خب با نظر بابام چه کار داشت ؟!

- « ق » با دو حرکته. فرقش با « ف » اینه که قوس پشتش کمتره. به اندازه ی دو نقطه ارتفاع بده.

یک... ، دو ... دوتا شد قامتم همچون کمانی ، ز غم پیوسته با ابروی ِ ...

- آره همینه. حالا نقطه ها رو بذار تا عشق تموم بشه.

. . . . .

شروعی دوباره

banafsheh-bandali — Fri, 23 Oct 2009 19:24:44 GMT

دوباره دستانش به سمت قلم رفت. گرچه شروع آن با خط خطی توأم بود ولی در نهایت این کلمات بودند که راه خودشان را پیدا کردند و هر کدام می خواستند وجودشان را به اثبات برسانند. نظرات دفترچه ی نمایشگاهش را به یاد آورد که اکثرشان حاکی از آن بود که رنگها با شهامت و جسارت بر روی بوم جای گرفته بودند. شهامت و جسارتی که شاید لازم بود علاوه بر نقاشی و نوشتن در زندگی هم به کار گیرد. باید پیش می رفت در کوره راهی که تنها در آن یک روزنه به چشم می خورد. ممکن بود دوباره در تاریکی به زمین بیفتد و مانند دفعه ی قبل هیچ کس نباشد که دستش را بگیرد و فقط صدای تماشاگران به گوش رسد که او را به ادامه دادن تشویق می کردند. باید دوباره خطر می کرد تا از تاریکی عبور کند و به روشنایی و آرامش برسد. شاید زندگی همین بود و شاید نجوایی که به گوش می رسید و می گفت : « زندگی هنر یافتن روزنه در تاریکی ست. »

آخرین نامه

banafsheh-bandali — Wed, 14 Oct 2009 05:25:18 GMT

دستانش یخ کرده بود اما باید قلم را در دست می گرفت و می نوشت. این آخرین بود. آخرین نامه ... آخرین نامه بعد از یک دوستی طولانی می توانست همانقدر طولانی باشد. باید می نوشت. شاید نوشتن جسارت و شهامت می خواست. دوباره قلم را زمین گذاشت. چه می توانست بنویسد از رابطه ای که با یک اتفاق ساده شروع شده بود! بستری شدن او در بیمارستان و گریه ای از پس نگرانی. او گریه کرد برای دوستی که هرگز ندیده بود. با اضطراب شماره ی بیمارستانها را می گرفت و می گفت : « شما بیماری به اسم ...» ، « نه ، نداریم ! » و سرانجام از اینترنت تنها پل ارتباطی مدد جست. خوب می دانست که او اگر بر تخت بیمارستان هم باشد باز هم پیغامهایش را چک می کند. اکنون پیغامی متفاوت داشت که حاوی یک شماره بود. شماره ای که وسوسه اش را بر می انگیخت تا بداند پشت خط چه کسی منتظر اوست. یک اتفاق ساده منجر به رابطه ای شد که ماهها به طول انجامید. یک رابطه ی ناگفتنی و توصیف نشدنی و اکنون پایان این رابطه بود. دوباره قلم را در دست گرفت. مرور خاطرات شهامت نوشتن آخرین کلمه را نیز به او داد. پس نوشت : ... خداحافظ.

نمایشگاه نقاشی من

banafsheh-bandali — Fri, 02 Oct 2009 12:02:07 GMT

داستان 5 : روزنه

banafsheh-bandali — Sun, 20 Sep 2009 11:29:18 GMT

برایش نا شناخته بود. دستهایش را دراز کرد تا بتواند لمسش کند. اول یک دست و بعد هر دو دست با هم... کمی مرطوب بود. بی توجه به رطوبت کارش را شروع کرد. تا جایی که قدش می رسید، لمس می کرد. ترس عجیبی سراسر وجودش را در بر گرفته بود. آرام نبود و فقط صدای قلبش را می شنید.

- نه، اینجا نیست...

به لمس کردن ادامه داد تا شاید این بار پیدایش کند. از همه ی انگشتانش استفاده می کرد. هر مسیری را با دقت طی می کرد. نباید جایی فراموش می شد. عطش زیادی وجودش را در بر گرفته بود. هنوز امید داشت. کم کم به نفس نفس افتاده بود ولی به کارش ادامه می داد. با اینکه رطوبت اذیتش می کرد ولی چاره ای جز تحمل نداشت. ادامه داد... به گوشه ای دیگر رسید، شاید روزنه در این مسیر باشد. صدای ضربان قلبش تمام فضا را پر کرده بود که بر ترسش می افزود. مسیر آخر بود. چهارمین مسیر... دستهایش دوباره شروع به کار کردند. با ترسی آمیخته با نا امیدی به کارش ادامه داد و ...

- شاید همین باشد؟!

از تمام نیرویش استفاده کرد تا بتواند روزنه را عمیقتر کند. موفق شد... بالاخره آن روزنه ای که درباره اش شنیده بود، پیدا کرد. اجازه ی دخول نمی خواست، پس وارد شد. وارد روزنه ای که به راههای دیگر و به قفسهای دیگر مربوط می شد و او نمی دید.